Oba rodzaje immunologicznych mechanizmów organizmu, tj. powstawanie immunologicznie kompetentnych limfocytów i tworzenie humoralnych przeciwciał, mogą być jednocześnie pobudzane przez insulinę, głównie w śledzionie i miejscowych węzłach chłonnych. Tak więc alergia na insulinę względnie często może współistnieć z insulinoopornością. Reakcje immunologiczne z insuliną mogą dotyczyć różnych narządów. I tak obserwowano nacieki limfocytarne w obrębie wysp trzustkowych (Langerhansa) (insulitis) i w obrębie kłębków nerkowych. Zmiany te zależą głównie od wpływu uczulonych limfocytów, a nie od humoralnych przeciwciał.

Dość często na początku leczenia insuliną występuje stan, który można by porównać do stanu starczej dalekowzroczności. Oko, zaadaptowane do znacznego stężenia glukozy we krwi powoli musi się przystosować do zmniejszonej glikemii. Pod wpływem insuliny zmieniają się ponadto warunki załamania światła przez soczewkę i czynność ciała rzęskowego. Niekiedy u młodych ludzi stwierdza się wydłużenie czasu akomodacji po przeniesieniu wzroku z dalekich przedmiotów na bliskie i odwrotnie.

Rzadko rozpoczęcie leczenia insuliną może powodować także obrzęki tkanki podskórnej. Są to objawy przemijające, chociaż czasem wymagają podania leków moczopędnych.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Styczeń 2019
P W Ś C P S N
« Maj    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031