Parametrem pomyślnego wyniku leczenia jest zwiększenie stężenia testosteronu w surowicy, równoległe do wzrostu popędu płciowego, zwiększenia częstości wzwodów członka i pojawienia się wytrysku nasienia. Jeżeli przedmiotem leczenia był eunuchoidyzm (hopogonadyzm przed- dojrzewaniowy), pełne cechy dojrzewania płciowego powinny pojawić się w czasie 2-3 lat leczenia.

Możliwości i perspektywy zastosowania androgenów w leczeniu hipo- gonadyzmu hipogonadotropowego (wtórnego). Leczenie hipogonadyzmu hipogonadotropowego powinno polegać na substytucyjnym podawaniu gonadotropin. W niektórych przypadkach podawanie gonadotropin może być wspomagane równoczesnym lub naprzemiennym podawaniem andro- genów.

Stosowane dotychczas tradycyjne preparaty wspierane są tymi, które nie wykazują hamującego wpływu na wydzielanie endogennych gonadotropin, oraz tymi, które nawet sprzyjają wydzielaniu endogennych go-

Są to leki doustne. Pierwszy z nich – mesterolon (tab. 1?) – jest pochodną dihydrotestosteronu i dzięki swojej budowie nie podlega przemianie do estrogenów, nie hamuje wydzielania lutropiny, ma małą toksyczność, ale jego siła działania jest mała i nie nadaje się do długotrwałej, opartej jedynie na nim, terapii androgenami. Drugim lekiem jest undecylenian testosteronu (tab. 17). Badania Franchimonta i wsp. [6] wykazały, że w przypadkach hipogonadyzmu hipogonadotropowego dawka tego leku, która „odtwarza” prawidłowe stężenie testosteronu w surowicy, powoduje znamienne zwiększenie stężenia folitropiny w surowicy i nieznamienne zwiększenie stężenia lutropiny.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Listopad 2017
P W Ś C P S N
« Wrz    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930